Katılımcıların İzlenimleri >>

    Seminerde Alınan Sonuçlar >>

    Katılımcıların Kaleminden >>

    Katılımcıların Kaleminden

   OKTAV   EGZERSİZİ  ve  DENEYİMİM ...

  Müthiş bir deneyim...
  Tüm yaşamım boyunca sürekli taşıdığım onca olumsuzluk ve yük içimden akıp gidiyor.
  Kocaman upuzun bir boyum oldu...
  Ayaklarım binlerce voltluk bir güçle toprağa basıyor ...  Ama başım sanki gökyüzünde...
  Nefesim, çok derinden hissettiğim bir güç oluyor.
  Bir kuş...
  Kuş, yükseklere kanat çarpıyor...
  Daha güçlü...
  Dana güçlü...
  Kocaman kanatları gittikçe daha da büyüyor..
  Ve...
  Gökyüzünü kaplıyor...
  Şimdi o herşey...  Benimle ilgili herşey...
  Aslında ...  artık  O  ben’im...
  Ve sonsuz bir hazla uçuyorum...
  Varlığım, bugüne kadar duyduğum, hissettiğim herşeyi kapsıyor...
  Herşey ben oluyorum...  Ben, herşey...
  Ve uçuyorum...   Uçuyorum...   Her yana uçuyorum...
  İşte, çevremde hışırdıyor köpük köpük dalgalar...
  Ve     ben    dalgayım ...
  İşte, yemyeşil bir orman...   ve  ben  ormanım...
  İç ve dış diye iki ayrı şey yok artık...
  EVRENLE  BÜTÜNLEŞMÜŞ  TEK  BİR  VARLIĞIM...

  Kuşum,..   ve uçuyorum havada...
  Balığım,..  ve yüzüyorum suda...
  Işığı emiyorum...   Işığım...
  Karanlığım hazzına varıyorum...
  Korkuyu, kuşkuyu, öfkeyi, kini, sorgulamayı, suçlamayı  salıveriyorum...
  Onlar artık yok ...  Onlardan kurtuluyorum...
  Kocaman, evrensel bir güç soluk alıyor içimde... 
  Canevimde...
  Bir kuş durmadan kanat çarpıyor...
  Ama, yırtıcı, kavgacı değil...
  Sakin... huzurlu... Sevgi dolu ve barışcıl bir kuş...
  Korkmuyor... Çekinmiyor...
  O, artık kendine güveniyor...
  Başı dimdik...  güçlü ...
  Dümen yüreğinin elinde
  Dümen, insandan, sevgiden ve hoşgörüden yana...
  Ve  artık biliyorum... Eminim...
  O kuş ben’im...
  Gülümsüyor ve hazin, ruhsal bir güçle... hayatla kopmuş iplikleri, yokedilme, unutulma    
  titreşimleri, huzurla birbirine bağlıyorum...
  Yeniden...
  Çünkü, artık içimde...
  Tanrısal bir güç taşıyorum...
  Tanrı’nın bir parçasının da...
  Ben olduğumu biliyorum artık...

               Tanrı  oluyorum ...
               Dünya oluyorum ...
               Evren oluyorum ...

                                                                                                                 Neriman Cahit

  Denizin mavisini,
  Ağaçların yeşilini,
  Günesin batışını
  Ayışığının sularda dansedişini
  Yağmurun yağışını
  Gökkuşağının renklerini
  Seninle seyretmek isterim...

  Dağların karına
  Denizlerin dalgasına
  Suların akışına
  Kuşların uçuşuna
  Seninle bakmak isterim...

  Doğuyu, Batıyı
  Kuzeyi, Güneyi
  Japonya’yı, Çin’i, Hindistan’ı
  Seninle görmek isterim...

  Gazeteyi, mecmuayı
  Klasik, modern tüm kitapları
  Seninle okumak isterim...
  Bana yaşlandım deme
  Seninle hergün
  Aynada buluşup,
  Bakmanı isterim...

  Hep benimle olmanı
  Seni açarak geldiğim bu dunyadan,
  Yine seni kapayarak ayrılmak isterim...

                                                                                                                 M. Köseoğlu

     Ülkemde ilk kez böyle bir seminer düzenlendi. Keşke yıllar önceden yapılmış olsaydı... Bu seminerlerin en az yılda 2 kez yapılması ve her basamağından yararlanmamıza olanak verilmesi çok iyi olurdu...

     Seminer bana büyük bir haz verdi ve yaşamımda bir yer aldı. Gözlerimi kapatıp onu hayal ettiğim zaman önce sevimli ve güzel yüzü gözümün önüne geliyor ve yüzü ömür boyu unutamayacağıma inanıyorum. Öğretmenimin yönlendirici doğrultusunda kendimi buldum. Düşüncelerimde, davranışlarımda, hayallerimde ileriye dönük (şimdiki durum da dahil) değişimler yaşıyorum. En önemlisi ben kendimi artık seviyorum. Sadece kendimi değil herşeyi seviyorum. Hiç bilmediğim iç organlarımı seviyorum. Şimdi ve yıllarca önce hiç düşünmediğim, sevmediğim ve düşündükçe ki onları sevmek hiç aklımın ucundan bile geçmiyordu – ne kadar hatalı  olduğumu anladım ve onlardan hergün özür diliyor ve onları diğer uvuzlarım gibi tek tek sevdiğimi söylüyorum. İçimden yazmak çok şey geçiyor ve bunları bir türlü sıraya koyamıyorum...

     Allah Mirzakarim Norbekov’dan razı olsun. Onun en güzel tarafı, edindiği bilgileri kendisine saklamayıp insanlığın hizmetine de sunmuş olması. O çok güzel bir varlık, Allah onun yolunu ve onun vasıtasıyle bizlere ulaşan sizlerin yolunuz açık olsun... Sizleri çok seviyorum, hayatı çok seviyorum, her şeyi çok seviyorum, ama hepsinden çok kendimi seviyorum, seviyorum, seviyorum...

                                                                                                        İlkay Şuayıb İlkmen 

BENİM  KİMLİĞİM
Ben kadınım gururlu ve saygınım
Sanata baygınım.
Gözümde yaş, gönlümde hüzün
Mutlu olmak, ister benim iki gözüm
Yeniliğe açığım hoşgörülü
Sakinim, etrafıma hakimim
Çocukları severim, büyükleri sayarım
Varlığımla etrafıma mutluluk
Saçarım. Hayvanları korurum
Bitkileri severim. Evimin Kıraliçesi
Bazen hizmetçisi.
Çocuklarımın annesi, kocamın eşi
Evimizin neşesi. Yaşlıların destekçisi.
Derneklerin üyesi.
Ben bir kadınım.

                                                                                                                      Ersin Faraç